Europa szuka własnej drogi w komunikacji satelitarnej. Nie chce tworzyć kopii Starlinka, ale stworzyć własne technologie, które pozwolą budować bezpieczne systemy łączności satelitarnej: terminale użytkownika, anteny, układy scalone, payloady oraz sieci działające na różnych orbitach. Jedną z firm rozwijających takie komponenty jest Thorium Space z Wrocławia. Spółka pracuje nad technologią, która może stać się częścią europejskiego ekosystemu niezależnej komunikacji satelitarnej, ale nie jest samodzielną konstelacją na wzór SpaceX.

Najważniejszym produktem spółki pozostaje Aurora - terminal do łączności satelitarnej w paśmie Ka. Jego konstrukcja opiera się na płaskiej antenie fazowanej, która kieruje sygnał elektronicznie, bez klasycznego mechanicznego ustawiania anteny. Jego najważniejsza cecha to elektroniczne sterowanie wiązką. Antena nie musi obracać się mechanicznie w stronę satelity. Kierunek transmisji zmienia elektronika. Dzięki temu terminal może komunikować się z satelitami na różnych orbitach oraz jednocześnie nadawać i odbierać dane z dwóch niezależnych satelitów.

To istotne w nowoczesnych sieciach satelitarnych. Satelity na niskiej orbicie szybko przemieszczają się względem użytkownika na Ziemi. Terminal musi więc śledzić obiekt, utrzymać połączenie i przełączyć się na kolejnego satelitę, zanim sygnał zostanie utracony. Właśnie dlatego w branży SATCOM rośnie znaczenie płaskich anten fazowanych, takich jak AESA. Takie anteny są projektowane z myślą o pracy w ruchu i w miejscach, gdzie klasyczne konstrukcje mechaniczne są niewygodne: od transportu morskiego i lotniczego po systemy montowane na pojazdach, pociągach, platformach morskich czy w mobilnej infrastrukturze kryzysowej.
Thorium Space rozwija technologie w pasmach Ka i Ku. Pracuje zarówno nad urządzeniami naziemnymi, jak i segmentem kosmicznym, czyli ładunkami użytecznymi dla satelitów telekomunikacyjnych. Payload odpowiada za odbiór, przetwarzanie i retransmisję sygnału. W tym obszarze spółka rozwija cyfrowe payloady komunikacyjne, aktywne anteny fazowane oraz układy scalone potrzebne do formowania wiązki.

Ważnym elementem tej strategii są chipy. Thorium Space współpracuje ze szwedzką firmą Sivers Semiconductors przy zaawansowanych układach dla terminali naziemnych i zastosowań kosmicznych. Pierwsza umowa z 2023 roku miała wartość 1,85 mln dolarów. W 2024 roku Sivers informował o drugim etapie współpracy, wartym 2,9 mln dolarów, dotyczącym dalszego rozwoju i walidacji chipsetów.

Spółka zapowiada też rozwój własnego IP, układów ASIC oraz wyspecjalizowanych komponentów dla rynku secure SATCOM. Według informacji z maja 2026 roku pierwsze próbki układów scalonych mają być dostępne w latach 2026–2027, a gotowość produkcyjna planowana jest na 2028 rok. Thorium Space podtrzymuje również plany debiutu na NewConnect.

Drugim kluczowym obszarem jest udział w projekcie HummingSat Europejskiej Agencji Kosmicznej. HummingSat to program ESA rozwijany z myślą o mniejszych satelitach telekomunikacyjnych pracujących na orbicie geostacjonarnej i obsługujących rynek komercyjny. Thorium Space podaje, że w tym projekcie odpowiada za definicję wymagań misji oraz projekt cyfrowego payloadu komunikacyjnego o dużej elastyczności w alokacji zasobów. Studium wykonalności jest realizowane we współpracy z ESA i SWISSto12.

HummingSat pokazuje, że europejska odpowiedź na dominację wielkich konstelacji nie musi polegać wyłącznie na budowie tysięcy satelitów LEO. ESA rozwija mniejsze satelity geostacjonarne, które mają być tańsze w budowie i wynoszeniu niż klasyczne duże satelity GEO. Według ESA HummingSaty mają około jednej dziesiątej objętości konwencjonalnych satelitów geostacjonarnych i mogą świadczyć usługi regionalne albo uzupełniać istniejącą infrastrukturę.

Szerszy kontekst tworzy unijny program IRIS². Komisja Europejska wskazuje, że ma to być wieloorbitalna konstelacja 290 satelitów, łącząca zalety orbit LEO i MEO. System ma zapewniać bezpieczną łączność instytucjom UE, państwom członkowskim, firmom i obywatelom, a także wspierać obronność, zarządzanie kryzysowe, ochronę infrastruktury krytycznej, transport i energetykę. Konsorcjum SpaceRISE podaje, że architektura IRIS² obejmuje 272 satelity LEO i 18 satelitów MEO.

Wrocławska technologia nie zastępuje więc Starlinka wprost. Nie jest gotową usługą internetu satelitarnego ani pełną konstelacją. Jej znaczenie leży gdzie indziej: w terminalach, antenach, układach scalonych i payloadach, bez których nowoczesna infrastruktura satelitarna nie może być elastyczna, mobilna i bezpieczna. Thorium Space rozwija komponenty, które mogą pomóc Europie budować własny łańcuch dostaw w łączności satelitarnej. To mniej efektowne niż tysiące satelitów na orbicie, ale strategicznie równie ważne.

Bibliografia:
 

1. ESA (2026), HummingSat, Dostęp w: https://www.esa.int/Applications/Connectivity_and_Secure_Communications/HummingSat
2. SpaceRISE (2026), Space Consortium for a Resilient, Interconnected and Secure Europe,  Dostęp w: https://www.spacerise.eu/
3. Komisja Europejska (2026), IRIS²: the new EU Secure Satellite Constellation Infrastructure for Resilience, Interconnectivity and Security by Satellite, Dostęp w: https://defence-industry-space.ec.europa.eu/eu-space/iris2-secure-connectivity_en
4. Thorium Space (2026), https://thorium.space/projekty/
5. Investing.com (2026), Thorium Space podtrzymuje plany giełdowe, pierwsze próbki układów scalonych w 2026/27, Dostęp w: https://pl.investing.com/news/stock-market-news/thorium-space-podtrzymuje-plany-gieldowe-pierwsze-probki-ukladow-scalonych-w-202627-1411714, (Dostępny od: 13.05.2026)